W wielu kulturach ślub poprzedzają zaręczyny, z którymi wiąże się szereg tradycji. Niektóre z nich powoli odchodzą w zapomnienie, inne kultywowane są po dziś dzień. Jak dokładnie zmieniały się zaręczynowe zwyczaje? Skąd się wzięła tradycja wręczania ukochanej pierścionka z diamentem? Jak wyglądają zaręczyny w różnych zakątkach świata? Przeczytaj!
Najstarsze wzmianki o zaręczynach pochodzą ze Starego Testamentu i prawa rzymskiego, które zobowiązywało parę do wzajemnej lojalności. Zawierano także umowę, w której ustalano kwestie finansowe oraz te związane z wychowaniem dzieci. W III wieku naszej ery zaczęto utożsamiać zaręczyny z małżeństwem, co wiązało się z rezygnacją z zaślubin. Dopiero w wieku XVI powrócono do umów zaręczynowych jako tych poprzedzających małżeńskie. Sam moment zaręczyn był związany z szeregiem tradycji rodzinnych i kulturowych.
Mówi się, że co kraj to obyczaj. Stwierdzenie to z powodzeniem można odnieść także do aspektu życia, jakim są zaręczyny.
W kulturze hiszpańskiej tradycyjnie narzeczeni zaręczali się na osobności, po czym organizowano rodzinne spotkanie, podczas którego mężczyzna oficjalnie prosił ojca narzeczonej o rękę córki. Elementem ceremonii było także wręczenie prezentów – pierścionka dla narzeczonej i zegarka dla narzeczonego.
W Irlandii pierścionek na zaręczyny musiał mieć kamień w formie serca osadzony w koronie. Mężczyzna wręczał go wybrance, trzymając w dwóch dłoniach. Żaden z tych elementów nie był przypadkowy. Ręce symbolizowały przyjaźń, serce – miłość, a korona – wierność.
W Szwecji w dniu zaręczyn para wymieniała się pierścionkami zaręczynowymi. Tradycja ta przetrwała do dziś, a biżuteria na zaręczyny ma postać prostych złotych lub srebrnych obrączek. Z kolei w Grecji zakochani tradycyjnie udawali się do kapłana, aby ten pobłogosławił pierścionek zaręczynowe. Po otrzymanym błogosławieństwie rodzina organizowała przyjęcie zaręczynowe równie wystawne, jak wesele.
Nieco inaczej zaręczyny wyglądały w krajach azjatyckich. Np. w Chinach i Tajlandii młodzi nie wymieniali się pierścionkami, a innymi podarkami. W kulturze japońskiej z zaręczynami wiązała się rodzinna ceremonia yunio. Podczas spotkania zakochani otrzymywali dziewięć symbolicznych podarunków zawiniętych w papier ryżowy. Każdy z nich miał symboliczne znaczenie.
W dawnej Polsce zaręczyny odbywały się w domu przyszłej narzeczonej. Zgodnie ze staropolską tradycją mężczyzna prosił ojca wybranki o rękę jego córki. Gdy otrzymał zgodę, para najczęściej „zaręczała” o planowanym ślubie, trzymając się za ręce nad bochenkiem chleba. Następnie rodzice młodych wymieniali się drobnymi prezentami oraz ustalali szczegóły ceremonii ślubnej. Dziś par, które decydują się na zaręczyny przy rodzicach, jest coraz mniej. Oświadczyny z reguły odbywają się w intymnej atmosferze, a bliscy informowani są później, często podczas rodzinnego spotkania.
Tym, co pozostaje niezmienne od wieków, jest tradycja zaręczynowego pierścionka. Podobno pierwszy w historii pierścionek z diamentem należał do Marii Burgundzkiej, która otrzymała go w 1477 roku od cesarza Austrii Maksymiliana I. Kamienie, które zdobiły biżuterię, układały się w literę „M”. W okresie wiktoriańskim pierścionki były bardzo ozdobne, często miały grawerunki. Wiek XX przyniósł modę na popularne również dziś klasyczne pierścionki ozdobione pojedynczym diamentem w koronie.
Obecnie pierścionki zaręczynowe mają różne formy. Mogą mieć też dowolny kamień, jednak pierwszym wyborem wielu zakochanych nadal pozostają diamenty. Mówi się, że biżuteria z tymi kamieniami wróży wieczną miłość. Tradycyjnie mężczyzna klęka przed ukochaną na jedno kolano i pyta: „Czy wyjdziesz za mnie”. Gdy w odpowiedzi usłyszy: „Tak”, zakłada pierścionek na serdeczny palec jej prawej ręki.
Na przestrzeni wieków zaręczyny stały się przeżyciem osobistym i kreatywnym. Niezależnie od tego, czy lubicie trzymać się tradycji, czy macie luźniejsze podejście, najpiękniejsze, ręcznie robione pierścionki zaręczynowe i ślubne obrączki znajdziecie w ACLARI Diamonds.
Pierścionki z diamentami
